Ik zie mezelf nog zo zitten tijdens een sollicitatiegesprek. Enigszins nerveus om een goede indruk te maken en tegelijk de juiste dingen te zeggen. En ja hoor, daar kwam dé vraag: ‘Noem eens drie positieve en drie negatieve eigenschappen.’ Ai, dacht ik. Eh… ja, goede vraag. Nou… zei ik. Met veel pijn en moeite kwamen er een paar positieve eigenschappen: ik kan goed luisteren, ben betrokken en eh… Verder kon ik niet komen. Voor de negatieve kon ik helemaal niets bedenken. Zo slecht ben ik toch niet?

Het gesprek heeft mij dan ook geen baan opgeleverd. Gelukkig maar, want anders had ik nu niet die prachtige veelzijdige en zelfgecreëerde baan die ik als zelfstandig coach nu heb.

Vorige week gebeurde het nog een keer: wie is je ideale klant? En: vaak is een deel van die ideale klant een afspiegeling van jezelf. Oké, daar hebben we hem weer. Zelfkennis is ook voor andere dingen belangrijk, het heeft dus nog meer voordelen. Prompt word ik weer even gedwongen bij mijn eigenschappen stil te staan. Wie ben ik, wat vind ik leuk, wat vind ik moeilijk, wat zou ik willen.

Kennis is macht, zei Aristoteles al, geld dat ook voor zelfkennis? Vast. Zelfkennis is ook kennis. Maar omdat het over jezelf gaat misschien iets lastiger. En als je autisme hebt nog wat lastiger, maar niet onmogelijk.

Daar er op een open en nieuwsgierige manier naar te kijken, met anderen over te praten, te reflecteren, soms ook geconfronteerd worden met iets wat minder positief is. Het hoort er allemaal bij. Het maakt het ook zo boeiend en een beetje spannend. Zelfkennis hebben is erg handig!