Tot drie keer toe moet ik de achterdeur opnieuw dichtdoen. De ene keer zit het gordijn ertussen, de tweede keer valt hij niet in het slot en de derde keer valt ie met een harde klap wèl in het slot. Ik voel irritatie in me opwellen: ‘Die stomme deur ook!’ Toch maar weer eens aankaarten of dit niet gefixt kan worden, want straks gaat de boel helemaal kapot. Bijvoorbeeld als iemand die dit er nét niet meer bij kan hebben, er een punthoofd van krijgt omdat zoveel andere dingen het hoofd al vol heeft gemaakt.

Stresskippen

Dan zie ik mijn fiets staan midden in het pad. Achtergelaten omdat ik dan niet zo ver met de boodschappen hoefde te lopen. Toch maar even beter aan de kant zetten, want straks loopt een van de andere gezinsleden erlangs in vliegende haast om op tijd op school te komen en komen er weer een paar stresspunten bij. 

Zo effen ik het pad voor stresskippen. Een gewoonte die ik lang heb ontwikkeld en wat regelmatig het verschil maakt tussen doorgaan of… ontploffen, schelden, niet meer verder willen. Je weet wel: de beroemde druppel die ervoor zorgt dat de emmer overstroomt.

Padden effenen

Sommige dingen zijn simpel te ondervangen, door ze voor te zijn. Zoals een deur die niet goed werkt of een fiets die in de weg staat. Niet dat het altijd lukt, maar wat mij een minuut kost om het voor te zijn, kost me een paar uur als het achteraf puin ruimen wordt door overstroming. Die wetenschap maakt dat ik graag paden effen.

Ondertussen proberen we zinnetjes in te prenten als: het duurt twee tellen om het aan de kant te zetten en dan kan je er langs. Het kost meer energie om je boos te maken dan het aan de kant te zetten, waar zet je je energie liever voor in?

Vooruitdenken

Paden effenen vraagt denkwerk.

Vooruitdenken over wat de impact is van bepaalde situaties. Het voor zijn, in plaats van achteraf veel tijd en energie kwijt te zijn. Het is zelf voorspelbaar kunnen zijn. Bedenken wat consequenties zijn. Soms voelt dat als hard werken. Vraag je je af waarom je het eigenlijk doet. Bijna het leven van een ander aan het leven bent. Wordt het niet tijd om hen zelf de dingen maar te laten oplossen? 

Een zorgzame instelling is iets wat ik veel zie bij partners, ouders en anderen die om iemand met autisme heen staan. Die vanuit hun hart het beste voor hebben met de ander. Die zo graag het leven wat mooier en makkelijker willen maken. 

Doen vanuit liefde

Dan doe je die kleine dingen met liefde. 

Ook omdat het dan voor jezelf makkelijker en lichter wordt.

En zo zijn er nog heel veel meer mogelijkheden om op een meer ontspannen manier om te gaan met (jong)volwassenen met autisme.

Kijk hier wat die mogelijkheden zijn en ontdek een route om meer rust in het leven van jezelf en je naaste met autisme te krijgen.